PASTORAAL WERKER

Joanne Dekker-van Asselt

Even voorstellen: Mijn naam is Joanne Dekker-van Asselt. Misschien dat mijn meisjesnaam in IJsselmuiden nog wat herkenning oproept, want de vader van mijn opa kwam uit deze omgeving.

Wij wonen nog maar kort in de polder van Mastenbroek, waar mijn man, Willem Maarten, predikant is. Samen hebben we twee dochters, Eva van vier en Willemijn van bijna een jaar.

Voordat we in Mastenbroek terecht kwamen, woonden we in Utrecht. Daar was je een uitzondering als je op zondag, door de lege straten van de grote stad, naar de kerk fietste. Een hele verandering dus om nu in een uitgestrekt poldergebied te wonen waar bijna iedereen elkaar kent en waar op zondag jong en oud elkaar nog ontmoeten in de kerk. Het is boeiend om in een nieuwe gemeenschap te stappen en we voelen ons ook welkom. Het scheelt ook dat wij allebei kinderen van een predikant zijn en we gewend zijn weer 'verpoot' te worden en in steeds andere gemeenschappen te wortelen. Daarmee is gelijk duidelijk dat ik niet eenduidig antwoord kan geven op de vraag waar ik vandaan kom, al stond mijn wieg 32 jaar geleden in Groningen. Mijn middelbare schooltijd bracht ik niet ver van hier door in Zwolle, waar ik elke dag vanuit Ommen naar toe reisde met de trein. Al jong hielden geloof- en levensvragen mij bezig, las ik bijvoorbeeld boeken van mijn vader over het lijden en schreef ik een scriptie over 'God of noodlot'. Theologie studeren zat wel in mijn achterhoofd, maar omdat iedereen in mijn familie dat al deed, wilde ik eigenlijk wat anders. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want mijn enthousiasme groeide alleen maar hoe meer ik mij in de theologie verdiepte. Ik heb met veel plezier gestudeerd, samen gestudeerd, want discussieren en vertellen over wat je raakt, aan medestudenten (en in mijn geval ook mijn man, want we waren jaargenoten) maakt het vruchtbaar voor het leven. Mijn hoofdvak was pastorale psychologie. Ik heb een onderzoek gedaan naar welke rol het geloof van mensen kan spelen bij rouwverwerking.

Tegen het eind van mijn theologiestudie ben ik gaan werken als protestants Geestelijk Verzorger binnen een verpleeghuis. Het pastoraat onder ouderen vind ik boeiend. Ze hebben een heel leven om op terug te zien en velen maken de balans op van hun leven. Ik vind het mooi om samen met aandacht terug te kijken en te zoeken naar sporen van Gods betrokkenheid op ons leven.

Verder was ik actief lid van de Protestantse gemeente rond de Jacobikerk in Utrecht. Hier heb ik onder meer een kinderclub, tienercatechese, huwelijkscatechese en Alpha-cursus geleid. Ook heb ik meegewerkt aan bijbelstudiemateriaal over het boek Prediker en aan een bijbels dagboek voor twintigers en dertigers.

Ik heb met enthousiasme gesolliciteerd naar de functie van Pastoraal werker in de Hoeksteen omdat zowel de functie als de gemeente mij aanspraken en ik sterk het gevoel had dat het 'paste'. In de gesprekken met de sollicitatiecommissie werd ik daarin bevestigd.

Het is mijn verlangen om als Pastoraal werker broeders en zusters in Jezus' Naam nabij te mogen zijn bij hoogte en dieptepunten op hun levensweg. Het samen op zoek gaan naar hoe het Evangelie tot steun en vreugde kan zijn in zijn of haar persoonlijke situatie vind ik boeiend en heeft mijn hart. Want hoe diep de dalen soms ook kunnen zijn in ons leven, we mogen geloven dat we niet dieper zullen vallen dan in Zijn hand.

Ook het leiding geven aan kringwerk en het stimuleren van geloofsontmoeting en onderling pastoraat vind ik een uitdaging.

Ik zie er naar uit de gemeenschap van de Hoeksteen beter te leren kennen, in individuele gesprekken of in een groep, om samen te ontdekken hoe hoog en hoe breed en hoe diep de liefde is van onze God aan wie wij onszelf en elkaar mogen toevertrouwen.