PREDIKANTEN

De Hoeksteen heeft twee predikanten. Ds. van Veluw die verantwoordelijk is voor wijk noord en ds. Woudenberg die verantwoordelijk is voor wijk zuid. In de alinea's hieronder stellen zij zich aan u voor.

Wijk Noord; Dominee van Veluw

Even voorstellen: Mijn naam is (ds.) Bert van Veluw. De letters A.H. staan voor Albert Hendrikus. U raadt het al: genoemd naar mijn beide opa's. Ik ben geboren in 1956 en ben net als ds. Woudenberg opgegroeid in Nijkerk. Ik ben getrouwd met Inge en we hebben drie kinderen: Jerre, Joas en Susanne. Joas is getrouwd met Daniëlle.

Ik ben niet altijd dominee geweest. Vanaf een jaar of 6 zat ik op de gym. Dat vond ik zo leuk, dat ik toen al graag gymleraar wilde worden. Tot mijn grote vreugde werd ik, na de middelbare school, toegelaten tot de Christelijke Academie voor Lichamelijke Opvoeding, toen nog in Arnhem (nu Zwolle). In 1979 werd ik voor 16 uur leraar bewegingsonderwijs in Veenendaal. Na één jaar kon ik een volledige baan krijgen op de Christelijke Lagere Agrarische School in Nijkerk. Dat was erg fijn, omdat we daar woonden en Inge daar een baan had als ziekenverzorgende in het verpleeghuis.

Maar ja, je kunt niet tot je vijfenzestigste gymleraar blijven, althans dat dacht ik. Studeren was ik steeds leuker gaan vinden, dus eens kijken wat ik zou kunnen gaan doen. Wiskunde misschien, om wiskundeleraar te worden? Filosofie? Beetje vaag. Ook leidden wij in die tijd een bijbelkring in de gemeente van Nijkerk. Om er achter te komen wat er precies in de Bijbel staat, is het goed vertalingen te vergelijken. Steeds meer echter groeide de behoefte om de Bijbel ook in de grondtalen te kunnen lezen. Dus theologie studeren. Daarvoor moest je wel Latijn en Grieks hebben. Dus ben ik de vooropleiding gaan doen in 1983. In 1985 kon ik met de studie theologie beginnen en in 1991 deed ik doctoraal examen met een scriptie over de vraag naar het waarom van het kwaad en lijden in deze wereld.

Ik ben theologie gaan studeren, omdat ik meer van de Bijbel wilde weten en niet zozeer om dominee te worden. Toch wilde ik ook wel de kerkelijke opleiding doen en ben daar dus in 1991 mee begonnen. Ik heb stage (leervicariaat) gelopen bij ds. Troost, die toen in Ermelo stond en hier in IJsselmuiden ook wel gepreekt heeft (in de Noodkerk nog). Dat leervicariaat was een geweldige ervaring. Nu ontdekte ik pas hoe mooi het ambt van predikant eigenlijk is (dus als jij, die dit leest nog niet weet welke studie je moet gaan volgen, kom eens praten...). In 1993 heb ik kerkelijk examen gedaan en 12 december 1993 ben ik voor het eerst bevestigd als predikant in de Gemeente Pesse, bij Hoogeveen. In de tijd dat ik daar stond, preekte ik nogal eens in Kampen. Bovenkerk (jeugddiensten), Broederkerk, Noorderkerk, Open Hof.

Ik heb dus altijd naast mijn werk (later ook nog docent godsdienst en maatschappijleer, in Huizen en Doorn) gestudeerd. Behalve het laatste jaar, toen ik volledig wilde studeren om mijn studie af te maken. Toen had ik geen betaald werk en leefden we (zonder auto) van een lening. Negen à tien jaar naast je werk studeren, dan bouw je wel een sterke discipline op. Want het was soms van het ene tentamen hijgend naar het volgende. Elke avond van 7 tot 11 uur studeren, zaterdags naar college. Arme Inge, denkt u natuurlijk. Of ze er onder geleden heeft, dat moet u haar zelf vragen, maar ik weet wel dat ik haar veel, heel veel dank verschuldigd ben. Als zij er niet was geweest, had ik de studie niet kunnen doen. En nog steeds is zij mijn steun, toeverlaat en klankbord.

Toen wij een jaar in Pesse stonden, het predikantswerk mij zeer veel vreugde verschafte en alles goed liep, ben ik doorgegaan met studeren (in mijn vrije tijd) voor een promotieonderzoek. Ik had een aardige discipline van werken en studeren opgebouwd en dat zette ik nu voort. De promotiestudie in Groningen bij prof. dr. L.J. van den Brom, heeft mij veel energie gegeven. Juist voor het werk van predikant is het zo belangrijk te blijven studeren. Dat hoeft niet iedereen voor een promotie te doen. Ik merkte dat ik zoveel ontving, wat ik goed kon gebruiken in het pastoraat, bij de voorbereidingen van preken en op de catechisaties, dat ik het niet had willen missen. Het heeft mij erg verrijkt. U ziet, studeren is dus mijn vrije tijdsbesteding en het komt nog ten goede aan het werk ook. Bovendien blijkt - zo heb ik ervaren - dat als je je tijd goed moet plannen, er meer tijd overblijft dan als je dat niet zo hoeft te doen.

In 2002 ben in gepromoveerd op een studie over de verhouding 'straf en verzoening'. Lange tijd was ik namelijk al geboeid door de moeilijke vraag waarom Christus aan het kruis moest sterven, en hoe dat dan onze zonden zou kunnen verzoenen? De titel van het proefschrift was dan ook: 'De straf die ons de vrede aanbrengt'.

Nu ben ik sinds 2002 met een boek bezig, weer over het probleem van het kwaad. Het is in de eindfase.

Verder heb ik vroeger (keur)turngroepen geleid, camping-evangelisatiewerk gedaan (Dabar), cursussen Nieuwtestamentisch Grieks en Bijbels Hebreeuws gegeven, docent geweest bij de cursus Theologische Vorming voor Gemeenteleden, twee keer vijf jaar in de synode van onze kerk gezeten en 8 jaar in de ledenraad van de EO.

Van onze kinderen is Jerre de oudste. Hij is in december vorig jaar afgestudeerd in de Biomedische Wetenschappen en is nu AiO (assistent in opleiding) aan de Universiteit Utrecht. Joas heeft Werktuigbouwkunde gestudeerd en werkt in Schiedam op de developmentafdeling van een bedrijf dat verwarming- en luchtbehandelingssystemen produceert, Susanne studeert in Amsterdam Psychobiologie (UvA, 3e jaar) en een beetje Theologie (VU) en Daniëlle is eerste jaars student fysiotherapie in Leiden.

Ik denk dat u nu wel zo ongeveer alles weet van ons. Nee, dat is niet zo hoor! Want ik hoop dat u ons nog veel beter zult leren kennen en wij u/jullie, en dat we hele fijne en goede jaren met elkaar zullen hebben. Dat we gezegend mogen worden door onze God en Vader. Samen willen we in zijn koninkrijk werken tot opbouw van de gemeente. En we hopen dat er van onze gemeente zoveel mag uitstralen, dat anderen ook op zoek gaan naar wie God ook voor hen wil zijn. Ook zie ik uit naar alle pastorale gesprekken met u, jong of oud, over de wezenlijke vragen van ons leven: Wie is God voor ons en wie zijn wij voor Hem en voor elkaar.

Wij verheugen ons er op met u samen de Bijbel te bestuderen, in diensten en kringen. Want daar begint het mee. Dat is toch de bron van ons geloof. En we hopen dat we gesterkt door Zijn Woord samen opgebouwd mogen worden in het geloof.

Wijk Zuid; Dominee Woudenberg

Even voorstellen: Mijn naam is (ds.) Johan Woudenberg. Mijn pitrieten wieg stond in 1952 aan de andere kant van de Veluwe: in Nijkerkerveen, een "nederzetting" tussen Nijkerk en Hoevelaken. Ik kom uit een gezin met vijf kinderen, van wie de anderen een taak vonden als hovenier, bouwvakker, verpleegkundige en bankemployé. Allemaal verschillende kinderen met dezelfde vader, net als in "het gezin van de hemelse Vader".

Vanaf mijn achtste wist ik me geroepen tot dominee, liever: zendeling. Vandaar dat de onderwerpen van mijn latere doctoraalstudie en van mijn proefschrift ook lagen op het terrein van missiologie (en oecumenica).

Nogal beschermd grootgebracht koos ik ervoor op kamers te gaan, in Utrecht. Twee jaren met jongelui van de hogere zeevaartschool, die me aardig ontgroenden en twee jaren met studenten uit allerlei studierichtingen. Dit verbreedde mijn horizon behoorlijk. Ook het bezoeken van zieken en gevangenen, het leiden van studentenkringen, het doen van recreatie- en evangelisatiewerk op campings (vier zomers), bijbaantjes in de mensa (studenten eethuis) en op een boekbinderij aan de lopende band, - naast de studie - mochten bijdragen aan een goede combinatie van theorie en praktijk. Ik werd gevormd door het leven zelf.

Op mijn 23ste was de studie theologie voltooid. Ik zag er tegenop me beroepbaar te stellen en werd toen, voor een contract van drie jaren, evangelist/ opbouwwerker in de satellietstad Maarssenbroek, bij Utrecht. Bezoekwerk, kinder- en jeugdwerk en toerusting waren de hoofdtaken. Prachtig vond ik het om met mensen uit allerlei culturen in aanraking te komen.

Tussen mijn eerste gemeente Puttershoek en mijn tweede (Nootdorp) in, heb ik vier jaren gewerkt voor de Federatie Evangelische Opvangcentra. Op twee locaties: het pastoraal centrum Saron in Beuningen (Ov.) en het afkickcentrum De Hoop te Dordrecht, waar ik projectleider van begeleide kamerbewoning De Brug was. Met ex-verslaafden naar de rechtbank, intakes in gevangenissen, dieptegesprekken... misschien de rijkste ervaring tot nu toe.

Na Almelo (waar we nog met onze vijf zonen hebben gewoond) diende ik zes jaren de hervormde gemeente Nijverdal, wijk centrum. Sinds september 1999 was ik werkzaam in kerkelijk Apeldoorn Zuid, waar ook mijn vrouw Anneke, steentjes bijdroeg in het gemeentewerk.

De liefde van de hemelse Vader, in Christus Jezus geopenbaard, staat centraal in "mijn" verkondiging en doordeweekse activiteiten. In beide voltrekt zich een leerproces waarvan ook bemoediging uitgaat. Daarbij mag ik (en velen met mij) de kracht van de heilige Geest ervaren en de hulp en inzet van velen naast mij.

Naast de eredienst, waarin oude en nieuwere (evangelische) liederen gezongen worden, leg ik veel nadruk op de doordeweekse contacten met ouderen en jongeren, met name in persoonlijke gesprekken. Naast prediking en pastoraat is toerusting één van de speerpunten die ik voorsta in het gemeentebeleid.

Ik richt me erop dat in alle activiteiten de kern van meelevenden wordt versterkt en opgebouwd en dat de kerk zich mede wervend naar buiten keert. Fijn is het als ook andere jonge en oudere - zoekende - mensen gaan inhaken. Dat verwacht ik. Misschien bent u (ben jij) er één van.

Dat het vertrouwen op de gekruisigde en opgestane Here ook vandaag mensenlevens verandert en dienstbaar maakt, dat geloof ik. En ik daag jullie uit in dezen ook zelf op onderzoek uit te gaan!